not mainstream, not underground

Four To The Floor
Starsailor

“kimseye ihtiyacım yok” diyen insanı sevmem. ne “sevmem”i, tiksinirim.

o ki, kendiniçoksevme’nin üst noktasındadır. kendiniçokseveninsan’ı da sevmem.

o ki, narsizmin uçsuz bucaksız dağlarına tırmanırken bir sürü kişinin üzerine basmıştır. (“aşkın dağlarda gezer” de diyebiliriz.)

“benim hayatım ehemöhöm” dediği her an postmodern bir anlayışla dövmek lazım gelir. ha bence, zaten o çok sevdiği “yalnızlık:)” sikiyle geçirdiği zamanlarda dayağın kralını yemektedir, o ayrı.

bilimsel gerçekler olmasa kendi kendine doğduğunu bile söyleyebilir bu insan. (“peçeteden kendi imkanlarıyla doğmak” buna cuk oturuyor aslında hmm..) 

bir “kendime yeterim”e, kimse yetemez. bırakınız ihtiyacında boğulsun.

şarkı da nasıl alakasız. çok alakasız. bir zamanlar çılgıngibi dinlediğim bi şarkı. aklıma geliverdi.

teykkeer.